Φωτογραφία: από ανοικτές πηγές
Η ψυχολογία τα θεωρεί ως φυσικά στάδια στην ανάπτυξη ενός ζευγαριού, που προκύπτουν σε ορισμένες περιόδους της κοινής ζωής
Οι κρίσεις στις σχέσεις δεν είναι τυχαίοι καβγάδες και δεν είναι σημάδι ότι υπάρχει το “λάθος” άτομο γύρω μας. Η ψυχολογία τις θεωρεί ως φυσικά στάδια ανάπτυξης ενός ζευγαριού, που προκύπτουν σε ορισμένες περιόδους της κοινής ζωής. Η αλλαγή ρόλων, ευθυνών, προτεραιοτήτων ζωής και επιπέδου οικειότητας δημιουργεί εντάσεις που δεν μπορούν να αποφευχθούν. Η Natalia Garina, Master of Psychology και ψυχοθεραπεύτρια, μίλησε στο RBC-Ukraine για το ποιες κρίσεις προκύπτουν στα διάφορα στάδια των σχέσεων και πώς μπορούν να περάσουν χωρίς πανικό και συνέπειες.
Σύμφωνα με την εμπειρογνώμονα, ο τρόπος με τον οποίο οι σύντροφοι περνούν αυτές τις κρίσεις είναι αυτός που καθορίζει αν η ένωση θα γίνει ώριμη – ή θα καταρρεύσει σταδιακά.
1-2 χρόνια γάμου – κρίση προσαρμογής
Η περίοδος της εξιδανίκευσης τελειώνει, οι σύζυγοι έρχονται αντιμέτωποι με την πραγματική ζωή, τα οικονομικά, τα διαφορετικά οικογενειακά σενάρια.
“Οι συγκρούσεις συχνά φαίνονται ασήμαντες, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για τη διαμόρφωση των δικών σας κανόνων ζωής. Είναι σημαντικό να μην επανεκπαιδεύετε τον σύντροφό σας, αλλά να καταλήξετε σε συμφωνία”, λέει ο ειδικός.
3-4 χρόνια – κρίση ρόλων και εξουσίας
Τίθεται το ερώτημα: ποιος είναι υπεύθυνος για τι, ποιανού η καριέρα έχει προτεραιότητα, πώς λαμβάνονται οι αποφάσεις. Εάν αυτά τα θέματα αποσιωπηθούν, εμφανίζεται ο έλεγχος ή η παθητική επιθετικότητα.
“Η διέξοδος είναι η ανοιχτή διαπραγμάτευση σχετικά με την ευθύνη και τα όρια”, συμβουλεύει ο θεραπευτής.
5-6 ετών – κρίση υπερφόρτωσης
Για πολλά ζευγάρια είναι μια περίοδος τοκετού ή συσσωρευμένης κόπωσης. Οι σύζυγοι μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, η οικειότητα μειώνεται. Το ζευγάρι, τα συναισθήματά του και η οικειότητά του πρέπει να προστατεύονται: ο χρόνος που περνούν μαζί δεν είναι πολυτέλεια, αλλά αναγκαιότητα.
7-8 έτη – κρίση ρουτίνας
Η σταθερότητα χωρίς ανάπτυξη δημιουργεί μια αίσθηση κενού. Οι σχέσεις χρειάζονται ανανέωση μέσω νέων κοινών στόχων, όχι ριζική καταστροφή.
10-12 χρόνια – κρίση συναισθηματικής εξάντλησης
Η ζωή μπαίνει σε κατάσταση λειτουργίας. Εάν δεν επανέλθει η συναισθηματική επαφή, το ζευγάρι αρχίζει να ζει ως συγκάτοικοι.
15-20 χρόνια και μετά – κρίση επανεκτίμησης και νοήματος
Οι σύντροφοι αλλάζουν, τα παιδιά μεγαλώνουν και η ένωση απαιτεί μια νέα μορφή οικειότητας.
“Οι κρίσεις δεν καταστρέφουν από μόνες τους μια οικογένεια. Είναι η απροθυμία αναγνώρισης της αλλαγής και επαναδιαπραγμάτευσης των συμφωνιών που την καταστρέφει. Είναι η ικανότητα να ζει κανείς αυτά τα στάδια και να μπορεί να προσαρμοστεί μαζί στη νέα πραγματικότητα που διακρίνει ένα ώριμο ζευγάρι από ένα εύθραυστο”, συνοψίζει η Ναταλία Γκαρίνα.
